Dowody na istnienie Lechii

DOWODY NA ISTNIENIE LECHII

1. Księga Sędziów Rozdz, 15 http://www.nonpossumus.pl/ps/Sdz/15.php

Ośla szczęka

⁹ Wybrali się następnie Filistyni, aby rozbić obóz w Judzie, najazdy zaś swoje rozciągnęli aż do Lechi. ¹⁰ Rzekli wtenczas do nich mieszkańcy Judy: "Dlaczego wystąpiliście przeciwko nam?" - "Przyszliśmy pojmać Samsona - odpowiedzieli - aby mu odpłacić za to, co nam uczynił". ¹¹ Trzy tysiące mieszkańców Judy udało się wówczas do Samsona na szczyt góry skalnej w Etam ze słowami: "Czy nie wiesz, że Filistyni zawładnęli nami? Cóżeś nam uczynił?" Odpowiedział im: "Uczyniłem im to samo, co oni mnie uczynili". ¹² "Przyszliśmy cię związać - rzekli do niego - i oddać w ręce Filistynów". Odparł na to Samson: "Przyrzeknijcie mi, że sami nie targniecie się na mnie". ¹³ "Nie! - odrzekli - zwiążemy cię tylko i oddamy w ich ręce, ale cię nie zabijemy". Związali go więc dwoma nowymi powrozami i sprowadzili ze skały. ¹⁴ Gdy tak znalazł się w Lechi, Filistyni krzycząc w triumfie wyszli naprzeciw niego, ale jego opanował duch Pana, i powrozy, którymi był związany w ramionach, stały się tak słabe jak lniane włókna spalone ogniem, a więzy poczęły pękać na jego rękach. ¹⁵ Znalazłszy więc szczękę oślą jeszcze świeżą, wyciągnął po nią rękę, uchwycił i zabił nią tysiąc mężów. ¹⁶ Rzekł wówczas Samson:
"Szczęką oślą ich rozgromiłem.
Szczęką oślą zabiłem ich tysiąc".
¹⁷ Gdy przestał mówić, odrzucił szczękę i nazwał to miejsce Ramat-Lechi. ¹⁸ Następnie odczuł wielkie pragnienie i zwrócił się do Pana modląc się: "To Ty dokonałeś wielkiego ocalenia ręką swego sługi, a oto teraz albo przyjdzie mi umrzeć z pragnienia, albo wpaść w ręce nieobrzezanych". ¹⁹ Wtenczas Bóg rozwarł szczelinę, która jest w Lechi, tak że wyszła z niej woda. [Samson] napił się jej i wróciły mu siły i ożył. Oto dlaczego nazwano to źródło En-Hakkore. Istnieje ono w Lechi do dnia dzisiejszego. ²⁰ I przez dwadzieścia lat sprawował sądy nad Izraelem za czasów Filistynów.

2.  “Opusculum contra Francos”. patriarcha Focjusz

np. 24. “post czterdziestodniowy obchodzą kraje ich (łacinników) i ludy sąsiednie nierówno: Lechia bowiem pości dziewięć tygodni z pozostałych zaś jedne osiem, drugie więcej, inne mniej. Włosi zaś tylko sześć”

cytuję komentarz do dzieła:  I tak Cotelierus (XVIII w) dodaje w objaśnieniach do tekstu greckiego “Lechia est Polonia, Lechi Poloni, ut ad Cinnamum docuit magnus Interpres” , również Catiforus tłumaczy Lechię przez Polonia. Podobnie czynią to późniejsi badacze. Zdania co do autorstwa “Opusculum” są podzielone. Jest to problem istotny, gdyż w przypadku przyznania autorstwa Focjuszowi należałoby odnieść nazwę chrześcijańskiej i łacińskiej “Lechii” do IX wieku. Wspomniano już, że różne rękopisy “Opusculum” mają w nadpisach imię Focjusza jako autora, co miało wpływ na sądy wielu uczonych. Z drugiej strony pojawiły się zarzuty, że są znane inne rękopisy, mające zmyślone nazwiska autorów. 

3.  Jasnogórski poczet królów polskich

 "Jest to obraz olejny na płótnie o wymiarach 1,37X 2,22 metra ujęty w prowizoryczną ramę. Kompozycja podzielona jest na 55 medalionów ujętych w późnobarokowe kartuszowe obramienia, opatrzone dołem- pod wyobrażeniem każdego z władców- stosowną inskrypcją. (...)
Poczet otwiera wyobrażenie Orła Polskiego odwróconego heraldycznie, a zamyka ostatni z władców- Stanisław August Poniatowski. Na końcu w ostatnim rzędzie pozostawiono dwa puste medaliony, które mają swoją historię. Otóż w dobie rozbiorów na polecenie władz carskich domalowano w nich podobiznę Aleksandra I jako króla polski oraz dwugłowego orła. "


Obraz został namalowany w połowie XVIII wieku na podstawie pocztu polskich władców autorstwa Francuza Benoita Farjata w 1702 roku.
 W roku 1990 Krystyna Szczekocka -Mystek wydała album z krótkim opisem biogramów wszystkich przedstawionych w poczcie.

c.d.n